Dubrovnik
Jedno z najsłynniejszych miast Adriatyku. Każdy żeglarz zna tą nazwę. Wielokrotnie odwiedzane w czasie rejsów wakacyjnych i rejsów morskich. Miasto portowe, w którym mieści się siedziba regionu Dubrovnik – Neretva oraz centrum ruchu turystycznego w południowej Dalmacji. Do jego najważniejszych instytucji należy Morski Uniwersytet, Uniwersytet ruchu turystycznego. Centrum uniwersyteckie studiów postgradualnych i HAZU Instytu historycznego. W czasach, kiedy został zbudowany port w zatoce Gruz, siedziba zaczęła się rozrastać w kierunku starego miasta. Dwa osiedla połączyły się w miasto, które się zaczęło rozrastać za mur miejski półwyspu Lapad, do podnóża wzgórza Srd i zatoki Zupa. Dubrownik ma bogatą, unikalną, polityczną i kulturalną historię, dlatego został zapisany na listę dziedzictwa światowego UNESCO. Jego wyjątkowy, i przepiękny teren, do dziś dochowane architektoniczne pamiątki, wysoki standard ekologiczny i dobrze regulowana sytuacja transportowa przyciąga turystów każdego sezonu. Hitem sezonu pulsującego kulturalnego i artystycznego kalendarza Dubrowniku jest Festiwal Letni, który odbywa się regularnie już od 1950 r. Większość hoteli znajduje się na półwyspie Lapad i w okolicy Ploce. Niektóre z nich są stale w renowacji. Również tutaj niestety pozostały ślady po wojnie i walce o niepodległość. Urząd zarządu portu znajduje się w mieście, w marinie znajdziemy tylko jego filię. Międzynarodowe lotnisko Dubrownik leży w pobliżu osiedla Cilipi. Miasto obsługują miejskie i międzynarodowe linie promowe. Miejskie linie kursują na trasach Dubrownik – Sobra (Mijet) i Dubrownik – Sudurad (Sipan) – Sobra (Mijet), międzynarodowe linie Rijeka – Zadar – Split – StariGrad – Korczula – Sobra – Dubrownik – Bari i linia z greckim miastem Igoumenitsa.
Stare miasto – Dubrownik został założony w pierwszej połowie VII w. po upadku bliskiego Epidaurumu na miejscu, gdzie współcześnie stoi miasto Cavtat. Już pod koniec VIII wieku zostało otoczone murem. Początki planowanej rekonstrukcji są datowane do XIII wieku. Stadjum (albo Placa) zostały miejskim kręgosłupem, jego centrum z przepięknymi ulicami. Kiedy zostały zbudowane nowe budowle publiczne, kościoły i pałace oraz został dokończony mur obronny. Rosnąca siła ekonomiczna, kwitnąca literatura, malarstwo i nauka podniosły poziom kulturalny. Dubrownik miał silną flotę morską, która składała się z 200 łodzi morskich z ponad 5000 marynarzy.
Centrum starego miasta jest otoczone murem, które ma w świecie ma mało konkurencji. Mierzy około 2 km, w niektórych miejscach jest aż 20 m wysoki, w bardzo dobrym stanie. W system ochronny zostały zabudowane 3 okrągłe i 12 prostopadłych twierdz, 5 wieży, 2 forty rogowe i twierdzę. Miasto jest chronione cudowną twierdzą Revelin na wschodzie i twierdzą Lovrijenac na zachodzie.
Wyspa Koloczep (Koločep)
Wysepka najbliżej Dubrownika. Jej najwyższy szczyt Krzyż (125 m n.p.m.) leży po zachodniej stronie. Wielką część wyspy pokrywa wegetacja subtropikalna oraz lasy. Do głównych zajęć ludności należy rolnictwo, uprawa winorośli, oliwek, karobu oraz owoców cytrusowych, rybołówstwo, marynarstwo, obsługa ruchu turystycznego. Jedyną osadą na tej wyspie jest Koloczep. Koloczep – osada składająca się z wiosek Donje Czelo na północno-zachodnim wybrzeżu i Gornje Czelo – na południowo-zachodnim wybrzeżu wyspy. Malownicze plaże piaszczyste, które otaczają obydwie zatoki, przyciągają licznych turystów, którzy zwiedzają Dubrovnik. Hotelowy kompleks oferuje plażę dla nudystów. W XI stuleciu stała się własnością Dubrowniku dawna osada Calaphodia, zaś od roku 1489 miała swego własnego zarządcę. Na wyspie można zobaczyć trzy preromańskie kościoły. Kościół parafialny pochodzi z XIII stulecia. Donje Czelo znajduje się wzdłuż łukowatej zatoki, która jest dobrze chroniona, narażona tylko na północno-zachodnie wiatry. Malownicza miejscowość czasami odwiedzana przez nas gdy organizujemy rejsy morskie i rejsy wakacyjne. Łodzie mogą być tutaj przycumowane przy większym molo portowym o głębokości morza do 3 m lub przy mniejszym molo, gdzie również zatrzymują się jachty z turystami. Gornje Czelo leży w małej zatoce, która narażona jest na wiatry bora, lecz chroniona przed wiatrami jugo, zachodnimi oraz północno-zachodnimi wiatrami. Łodzie można przycumować przy mniejszym molo portowym o głębokości morza 2,5 m.
Wyspa Lopud
Najwyższym szczytem jest Polaczica (216 m n.p.n.). Urodzajna dolina z gajami oliwnymi, winnicami oraz drzewami cytrusowymi położona jest między dwoma grzbietami wapiennymi. Zatoka Lopud znajduje się po północno-zachodniej stronie, zatoka Szunj zaś po stronie południowo-wschodniej. Jedyna osada Lopud leży przy brzegach zatoki. Umiarkowany klimat na wyspie z przeważającymi dniami słonecznymi, obfita śródmorska wegetacja oraz regularne połączenia promowe, które łączą wyspę z pobliskim Dubrownikiem, były głównym powodem rozwoju tego bardzo słynnego kurortu turystycznego. Na wyspie nie jeżdżą żadne samochody. Grecka wyspa Delaphodia, później wyspa grecka Lafota, stała się własnością Dubrownika w XI stuleciu. W roku 1457 stała się nawet siedzibą zarządcy. W XV stuleciu wyspa była zasiedlona przez uciekinierów inwazji tureckiej. W zatoce Sunj, chronionej przed wszystkimi wiatrami oprócz juga, znajdziemy plaże piaszczyste. Jest tutaj również dogodne miejsce do rzucenia kotwicy z piaszczystym i skalistym dnem, o nieregularnej głębokości.
Lopud – to, bardzo ważne turystyczne oraz wypoczynkowe miasto, rozwinęło się przy zatoce, która uważana jest za najpiękniejszą w tym archipelagu. Kamienne domy otaczają ogrody, palmy oraz cyprysy. Zatoka oferuje szeroką malowniczą plażę, nieduże nabrzeże oraz hotele. Na wybrzeżu stoi odrestaurowana letnia rezydencja z parkiem rodziny Dordic (Mayneri).
Nad nabrzeżem znajduje się klasztor franciszkański z roku 1483, który został opuszczony w roku 1808, kościół klasztorny Św. Marija z bardzo osobliwą dekoracją oraz dzwonnicą, która jest widoczna z dużej odległości, ruiny pałacu zarządcy, ruiny twierdzy, która chroniła miasto przed atakami piratów. Najlepsze miejsca do przycumowania łódek znajdują się przy długim haczykowatym molo portowym, którego część służy również, jako miejsce postojowe dla łodzi turystycznych. Łódki mogą stanąć na kotwicy także przed długim nabrzeżem przed hotelem Lafodia.
Wyspa Szipan (Šipan)
Najbardziej rozległa i najgęściej osiedlona wyspa w Archipelagu Elafiti. Najwyższym szczytem jest Velji Vrh (234 m n.p.m.) . Urodzajna, krasowa dolina z gajami oliwkowymi, figowcami, drzewami cytrynowymi, winnicami, migdałowcami położona jest pomiędzy dwoma grzbietami. Główne osady Szipanska Luka i Sadurad leżą w zatoce Szipanska Luka na zachodnim końcu doliny i w zatoce Sudurad na jego południowo-wschodnim końcu. Wyspa Szipan przyciąga swym urokiem turystów, zwłaszcza marynarzy i miłośników jachtingu.
Pierwsze wzmianki o wyspie pochodzą z roku 1371, kiedy występowała pod swą współczesną nazwą. Zrekonstruowany kościół Św. Petar z XI stulecia stoi na szczycie Velji Vrh, kościół Św. Iwan z XI stulecia znajduje się w osadzie Szilowo Selo, klasztor benedyktynów z kościołem Św. Mihovil z XI stulecia, romańsko-gotycki dom, wieża gotycka i renesansowy kościół Św. Duh (Św. Ducha) z roku 1569 stoi w wiosce Pakljena.
W XV stuleciu na wyspie tej zbudowała swoją letnią rezydencję szlachta dubrownicka. Pomiędzy osadami Szipanska Luka i Sudurad leżą ruiny rezydencji letniej arcybiskupa Dubrownika. Arcybiskup, humanista i przyjaciel Michelangelo Lodovic Beccadelli tutaj okazyjonalnie mieszkał w XVI stuleciu.
Sudurad – to osada z nowym promowym nabrzeżem na południowo-zachodniej części wyspy. Przed nią leży mała wysepka Ruda. Najwybitniejszą budowlą osady jest umocnione szlacheckie siedlisko z roku 1539 z wysoką wieżą obronną z roku 1577.
Park narodowy Mljet
Zachodnia część wyspy jest bardzo zwarta. Dla swej obfitej wegetacji, różnorodnej zwierzyny i cennych kulturalnych zabytków jedna trzecia wyspy w roku 1960 została ogłoszona parkiem narodowym . Park narodowy zawiera jeziora Veliko Jezero, Malo Jezero, zatokę Soline, w paśmie morskim, który ciągnie się 500m od najbardziej wysuniętego przylądka z przyległymi wyspami, oraz osady Polacze, Pomena i Govedari. Obydwa jeziora są połączone z morzem dwoma wąskimi sztucznymi kanałami. Morskie podmuchy wytwarzają prądy morskie, które kiedyś napędzały młyny wodne. Veliko Jezero zawiera obszar około 145 ha i osiąga głębokości 46 m. W południowej części leży wyspa Svieta Marija z klasztorem benedyktynów z XII stulecia. Malo Jezero obejmje obszar około 24 ha i osiąga głębokości 29,5 m. Z powodu wolnego krążenia wody pomiędzy obydwoma jeziorami temperatury wody w tych jeziorach podczas lata osiągają nawet 34 °C, i jest wyższa aniżeli temeperatura morza, a podczas zimy temperatury tu bywają aż o 8 °C niższe. Obydwa jeziora słyną z mnóstwa ostryg. Pływanie po jeziorach jest zabronione, lecz zwiedzanie umożliwiają łodzie parku narodowego.
Vela Luka
Śliczne miasteczko turystyczne z nabrzeżem promowym (Split, Hvar, Uble) położone wzdłuż zatoki, która wchodzi głęboko w wyspę. Jest największą osadą na wyspie. Do głównych zajęć miejscowej ludności należy rolnictwo, uprawa winorośli, drzew oliwnych oraz owocowych, następnie przetwórstwo rybne, przemysł spożywczy, budowa łodzi (laminatowe jachty motorowe oraz żaglowe) i obsługa ruchu turystycznego. W porcie znajduje się międzynarodowe morskie przejście graniczne. Miasto oferuje różne atrakcje turystyczne oraz wyposażenie sportowe i wczasowe. Przy zatoce Kale z bagnem leczniczym stoi nowoczesny ośrodek sanatoryjny Kalos (rehabilitacja lecznicza). W pałacu Franulowicz-Repak znajduje się miejskie muzeum. Wybrzeże jest bardzo rozrzucone. Ulubionym miejscem do wycieczek jest wysepka Oszjak z chronionym parkiem pokrytym lasami. W pobliżu leży jaskinia Vela Szpilja, miejsce wykopalisk archeologicznych z okresu neolitu. Sama Vela Luka jest jednak całkiem młodym miastem. Do końca XVIII stulecia była tylko miejscem do stawania na kotwicy dla osady Blato, 4 km stąd, dlatego tutaj nie znajdziemy starych budowli miejskich. W roku 1978 została część nabrzeżna miasta bardzo uszkodzona przez tsunami, olbrzymie fale, które spowodowało podmorskie trzęsienie ziemi. Przy zatoce Gradina na wschód od miasta stoi kościół Św. Iwan, który pochodzi z XV stulecia oraz resztki klasztoru benedyktynów.
W południowym ramieniu zatoki znajduje się stocznia Greben, która oferuje między innymi usługi serwisowe. Przycumować łódkę tu można przy molu portowym - głębokość morza do 4 m lub przy 150 m długim nabrzeżu z głębokością 5 m. Zatoka jest chroniona przed wiatrami z wszystkich kierunków, tylko wiatry zachodnie mogą spowodować większe fale.
